Basu-kun in Japan

Nee, geen dagverslag meer, want het op het vliegtuig gezet worden was niet bijster interessant. In plaats daarvan de laatste terugblik.

Ik dacht dat ik op dit moment wel klaar zou zijn met de Japanse beleefdheidsvormen, maar als ik op deze vlucht het verschil tussen de Japanse en Nederlandse stewards constateer weet ik het zo net nog niet. Japanners werken met een lach en veel aandacht. Nederlanders flikkeren het allemaal maar mopperend op je tafel.

Japanse beleefdheidsvormen zijn aan de ene kant akelig formeel, maar – en dat is lastig uit te leggen – aan de andere kant ook doordrenkt met persoonlijkheid. Want geloof me, het is zoals een zekere dame van Japanse origine me ooit zei: “Japanners, ze zeggen geen nee, maar ze doen wel nee.”. Al is dat dan wel een stuk minder nors.

Nou daar gaan we dan. Dag gastgezin, dag Kuze-san, op naar het vliegveld. Dankzij een slimme bagagetruc alles net binnen de perken gekregen (ik mocht hier maar 20 kilo inchecken namelijk)! Op naar Tokyo it was. Ik weet niet waarom, maar het was nu al de derde vlucht dat ik naast een crybaby zat.

Aangekomen in Haneda airport opgevangen door YFU, gegeten, en in een hotel gedumpt. Daar zullen ze wel lekker in gesneden hebben, de kosten van het hotel, zou je denken. Maar nee hoor,die proleten hebben en extreem luxe hotel uitgezocht. Dit vonden zelfs mijn gastouders (dievan de vier auto’s enzo) impressive en overdreven. Inclusief gratis pyama, minibar en pornokanalen. Okee, toegegeven, de tandenborstel is daarentegen wel convenient. Ik deel de kamer met een Belg en een Litouwer (die ook websites bouwt! (Maar daar geen geld mee verdient.)).

Morgen is het zwaai zwaai Japan ;(. He gatver.

Dit laat ik achter.

Okee, dat was hem dan, de laatste dag. Morgen reis ik af naar Tokyo, overmorgen vlieg ik terug. Verwacht geen updates meer tot ik thuis ben, want ik heb in Tokyo hoogstwaarschijnlijk geen WiFi.

Nouja, vandaag gesloopt wakker geworden, zeer goed ontbijt gehad dankzij de Murakawa’s en vervolgens op naar Namba. De sleepover was bij een gastgezin waar Nikke vanaf nu een week verblijft, en hoewel aardig hebben ze wat rare trekjes. Het is ook hun eerste dag als gastgezin, dus vandaar. Pa vond het bijvoorbeeld een beetje eng om ons alleen naar Namba te laten gaan, dus hij 1,5 uur rijden en zoonlief moest ook mee. Nou ja, maakt niet uit verder. Insider-joke: ze kunnen nog groeien!

Er stond nog een ding op mijn verlanglijstje: eten bij een “Mister Donuts”, redelijk Japans en ze zijn door het hele land te vinden. Conclusie: kokosdonut is een aanrader, groene thee zou ik laten. Nou goed, dat was dus gezellig. Om half vijf was het na een gezellige dag helaas tijd voor afscheid van Namba en Nikke. Dat voelde, zoals gewoonlijk, kut. Nikke wil Nederland ooit zien, dus hopelijk komt hij snel langs.

Eenmaal thuis de koffer gepakt. 23 kilo is de max, ik heb 22.9. Great succes dus! Daarna nog wat genetwerkt en foto’s gesorteerd, en nu naar bed. Tot in Nederland, allemaal?

Hoe nu verder met de blog? Er komen nog wat achterafberichtjes. Aangezien het primaire doel archivering is en de boel zowel kwa schrijfstijl als qua spelling onder de maat is, ga ik tevens alles herschrijven (op een fysiek toetsenbord, ditmaal!). De blog blijft voorlopig online, maar de herschreven versie druk ik af in een fotoboekje,al zal ik hem wellicht ook hier uploaden. Stay tuned!

Afwassen met Nikke.

Vandaag was de daytripdag met de English Club. Dikke fun natuurlijk, alleen al om het weerzien van een aantal mensen die ik al een tijdje niet gezien heb: native speakers van sembokoko Han en Louise (haar toeristige familie was ook mee, want twee weken in Japan) en Nikke! Een hoop gedaan: Tsutenkaku Tower (jup, die had ik dus al eens gedaan, maargoed), een tempeldistrict in Osaka, een shrine waar een extreem zeldzame plant van behoorlijke omvang stond (bomaanslag in WOII overleefd), een messenmuseum en Puricura (dat photoboothgedoe, awesome natuurlijk)! Dat laatste was nog even schrikken, want na een uur editten leken onze foto’s eventjes verdwenen. Verder met tempura (fried fish) gelunched. Met alle Japanners en Engelsen een geweldige dag gehad. Foto’s volgen later, want op camera’s van andere mensen.

In de avond niet naar huis, want we gingen een avondje gamen en slapen bij Kinji, een tijdelijk gastgezin van Nikke. Eerst Takoyaki gegeten (ju-mmy!), afwas gedaan, toen achtereenvolgens Mario Kart Double Dash, Super Smash Bros. Brawl en Pikmin gespeeld. Conclusie: Japanners gamen te veel. In SSBB en MKDD geheel weggespeeld door Kinji. In Pikmin gelukkig wel alleenheerser, hah!

Om 1 uur slapen, wat kut was, want dat was zonder matras op de grond, Japanese-style. Leuke foto’s gemaakt hier.

Oh, morgen is mijn laatste dag. Scheldwoorden schieten te kort, ik wil echt, echt nog niet terug. Kleine troost: morgen nog met Nikke naar Namba. De beste plek om een geweldige tijd af te sluiten!

Rhythm Tengoku machines, awesome!

Damn, het einde is in zicht en daar baal ik gigantisch van. Ik wil sowieso terug in de nabije toekomst naar mijn gastgezin. Kort berichtje voor vandaag, want het is al laat en er valt niet zoveel te melden.

Vanochtend uitgeslapen en begonnen met het pakken van mijn koffer. Zowel de grootte van de tas als het maximaal toegestane gewicht vormen beperkingen moet ik zeggen. Wordt nog een hele puzzel!

In de middag naar een hyaku-en shop gegaan voor de laatste presentjes. ’s Avonds was er een barbecue (afscheidsparty voor Reiho die 12 augustus naar Seattle vertrekt) waar ik nog een beetje heb gesocialized met haar vrienden. En dat was het!

Afdingen is doodnormaal in Japan. Van een rolletje pepermunt op het station tot een CD in de BookOff. Soms staan er zelfs geen prijzen bij producten vermeld. Probeer het, of ga af als de buitenlandse loser. Hieronder een paar tips en zinnetjes in fonetisch schrift om je daarbij te helpen:

Doe nooit alsof je iets per se wilt hebben, een open deur wellicht maar toch het vermelden waard. Leg nooit zomaar iets op de toonbank, maar gebruik dit zinnetje. In het Japans:

Kore nambo des-ka?
Hoe veel kost dit?

2) bij negen van de tien producten heb je geen enkel idee wat zoiets waard is. Waarschijnlijk heb je als toerist ook moeite met snel-uitgesproken geldbedragen (inmiddels geen probleem meer, maar in de eerste drie weken een ramp bij mij). Beter is het op het gevoel van de betreffende Japanner te werken: he, ik ben puber alleen in Japan, en jij gaat me een vriendenprijsje geven. Ik gebruik altijd de volgende zin:

Benk-you shi-te mora-emasen?
Kun je me een betere prijs geven?

Afhankelijk van het product scheelde het me 20 (flesje groene thee) tot 120 (Shiina Ringo album) Yen.

Akkoord gaan doe je zo:

Sore/kore morai masuwa.
Ik koop het.

Als het object dichter bij de verkoper is, gebruik je sore. Dichter bij jou, kore.

Veel sucess!